Laat ik gewoon weggaan. Ik zoek een mooie boom en bouw een hut, versierd met lichtjes en lampionnen. Nooit meer hoeven praten, nooit meer iemand hoeven zien.
Ik zal verhalen kunnen schrijven en die opsturen naar willekeurige mensen. Niemand weet waar ik woon en het maakt ook niemand meer iets uit.
Uit het oog, uit het hart.
Eigenlijk moet ik slapen,
zo zachtjes op één oor.
Maar ik ben aan het luisteren, ik luister naar wat ik hoor.
Het licht is uit en de kaarsen zijn gedoofd,
maar ik luister naar het stemmetje, dat vast zit in mijn hoofd.
Het blijft maar praten, heb alles al honderd keer gehoord,
maar niemand op deze wereld had het ooit zo mooi verwoord.
Het slaat helemaal nergens op wat je hier nu leest,
want het stemmetje in mijn hoofd is er nooit geweest.
